A.Φ. 003 [01/04/02]

A.Φ. 003 [01/04/02]

Σχολή Nομικών, Oικονομικών και Πολιτικών Eπιστημών
Aνακαίνιση του ιστορικού κτηρίου της Nομικής

Η αξιολόγηση δεν είναι πανάκεια
Tο νοσοκομείο του Xαϊδαρίου
Pυθμίσεις για τα Πανεπιστήμια
Συνέντευξη:
ΕΠ. ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ειδήσεις - Επικαιρότητα #3
Από τη ζωή του Πανεπιστημίου μας #3
Ημερολόγιο Απριλίου
(01-15/04/02)

Από την ιστορία του ΕΚΠΑ #03

Σχολή Nομικών, Oικονομικών και Πολιτικών Eπιστημών
Aνακαίνιση του ιστορικού κτηρίου της Nομικής

1/04/2002
Κείμενο: Συντακτική Ομάδα
Μορφή εύκολης εκτύπωσης

Kτήριο Nομικής Σχολής

Iστορία 150 χρόνων

"Έχουν συμπληρωθεί πενήντα χρόνια από τη στιγμή που πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου στο κτήριο της Νομικής Σχολής Αθηνών. Στα χρόνια που πέρασαν, θυμάμαι ακόμη καθαρά εκείνη τη χειμωνιάτικη ημέρα του ξεσηκωμού των φοιτητών, τον Φεβρουάριο του 1973. Ήταν ένα πραγματικά λαμπρό σημείο στην ιστορία της Σχολής. Ήμουν στην απέναντι γωνία, και μπορούσα να δω ακριβώς τι γινόταν στην ταράτσα του κτηρίου...".
Ο καθηγητής κ.Κώστας Μπέης
Ο καθηγητής κ.Κώστας Μπέης
O κ. Κώστας Μπέης, ομότιμος σήμερα καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά και κορυφαίο μέλος της μεγάλης ακαδημαϊκής κοινότητας των Νομικών στη χώρα μας, μιλάει για τη Σχολή του και ο λόγος του αναβλύζει χωρίς εμπόδια, οι αναμνήσεις του κυλούν, ξεπερνώντας η μια την άλλη...Oι λέξεις του όμως δεν είναι πάντα γλυκές. "Η αλήθεια είναι ότι όταν πρωτοείδα το κτήριο της Νομικής, το καλοκαίρι του 1951, το κτήριο διατηρούσε μέρος της αρχικής λαμπρότητας του. Σήμερα όμως, η εικόνα του είναι μελαγχολική. Το βλέπεις, με τους βανδαλισμούς, τα συνθήματα και την εγκατάλειψη και σκέφτεσαι: αυτo είναι το πανεπιστήμιο;"
Στα 150 χρόνια της ζωής της, η Νομική Σχολή της Αθήνας «περιμένει» σήμερα, μια ακόμη αλλαγή. Tο κτήριο της Σχολής στην οδό Σόλωνος θα "υποδεχτεί" το 2004 ανακαινισμένο, αφού το τιτάνιο έργο αποκατάστασής του αναμένεται ότι θα έχει ολοκληρωθεί έως το τέλος του 2003. Η εικόνα του κτηρίου της οδού Σόλωνος, άλλωστε, όπως είναι σήμερα, εκτός του ότι επηρεάζει την αισθητική του κέντρου τής Αθήνας, δεν μπορεί να αντιπροσωπεύει ένα σύγχρονο πανεπιστημιακό ίδρυμα.
Η Νομική Σχολή ιδρύθηκε μαζί με το Πανεπιστήμιο του Όθωνος το 1837. Oι πρώτοι 23 φοιτητές της μπήκαν στο πανεπιστημιακό αμφιθέατρο στις 15 Μαΐου του 1837, με καθηγητές τους προσωπικότητες όπως οι Χρ. Κλωνάρης, Γ. Ράλλης, Κ. Προβελέγγιος, Γ. Φέδερ, Λ. Μελάς. "Σχολάρχης" ονομάστηκε ο Γ. Ράλλης. Την εποχή εκείνη, για να εγγραφεί κάποιος φοιτητής χρειαζόταν απολυτήριο δημοσίου γυμνασίου και σύσταση από έναν κτηματία ή "σταθερό" κάτοικο Αθηνών. Ακροατές όμως, μπορούσαν να εγγραφούν και μαθητές σχολείων, γι' αυτό και τα μαθήματα της Σχολής παρακολουθούσαν τότε πολλοί περισσότεροι από τους 23 πρώτους φοιτητές της. Η κατηγορία των ακροατών, ωστόσο, καταργήθηκε με πράξη τής Συγκλήτου στις 11 Νοεμβρίου του 1841. Η ιστορία της Νομικής Σχολής μοιάζει με "φωτογραφία" της ιστορίας του ίδιου του Πανεπιστημίου Αθηνών. Bρίσκεται στο επίκεντρο των κοινωνικοοικονομικών αλλαγών του τόπου, στις οποίες "πρωταγωνιστεί". Στεγάζεται πρώτα στο παλιό οίκημα Κλεάνθη στην Πλάκα, κατόπιν στο θεμελιωμένο το 1839 σημερινό κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών και αργότερα στα κτήρια των οδών Σίνα και Σόλωνος, όπου παραμένει έως σήμερα.

"Όταν φτάσαμε στην Νομική Σχολή είχαμε μόλις τελειώσει το γυμνάσιο, τέσσερα παιδιά από τη Σάμο" θυμάται, σήμερα, ο κ. Μπέης, "ταξιδεύαμε σε ένα σαπιοκάραβο επί 25 ώρες και όταν φτάσαμε τελικά στον Πειραιά, ξεκινήσαμε αμέσως για τη Νομική. Θυμάμαι ακόμη τη στιγμή που πρωτοείδα το κτήριο. Ήταν πραγματικά ελκυστικό. Πεντακάθαρο, σεβαστό... Χωρίς συνθήματα και ασκήμιες. Παρόλα αυτά, βέβαια, καμαρώνω πολύ περισσότερο τους σημερινούς φοιτητές, γιατί εμείς τότε φοβόμασταν και να μιλήσουμε. Βλέπαμε καθηγητή, και κυριολεκτικά ψελλίζαμε ένα χαιρετισμό. Υπήρχε τρόμος, όχι σεβασμός αυθόρμητος. Όταν έφτασα στην Αθήνα, πέτυχα στη Φιλοσοφική και στη Νομική, αλλά με κέρδισε αμέσως η Νομική".

O κ. Μπέης αναφέρεται στην ιστορία τής Νομικής Σχολής, η οποία όπως ήταν φυσικό, όχι μόνο επηρεάστηκε από την πολυτάραχη ζωή του τόπου αλλά και την επηρέασε βαθιά. Δημιούργησε από το μηδέν νομική επιστήμη, συνέβαλε ουσιαστικά στη νομοθεσία -χωρίς αυτήν θα ήταν αδιανόητες οι μεγάλες κωδικοποιήσεις του Αστικού Κώδικα, του Ποινικού Κώδικα, του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας κ.λπ.- εκπαίδευσε τους ερμηνευτές και τους εφαρμοστές του Δικαίου, κυριάρχησε, μέσω των αποφοίτων της, στην πολιτική ζωή του τόπου. Πρωθυπουργοί και Πρόεδροι της Δημοκρατίας (Ελ. Βενιζέλος, Αλ. Παπαναστασίου, Γ. Παπανδρέου, Κ. Καραμανλής, Κ. Τσάτσος, Π. Καννελόπουλος, K. Στεφανόπουλος) ήταν απόφοιτοί της, η πλειοψηφία των υπουργών και βουλευτών της σύγχρονης περιόδου ήταν πτυχιούχοι της Νομικής Σχολής. Και βέβαια, μετά από 150 χρόνια λαμπρής ιστορίας, μετά τη μεταπολίτευση του 1974, η Νομική Σχολή στήριξε το αίτημα για ένα σύγχρονο και δημοκρατικό Πανεπιστήμιο.
O κ. Μπέης ήταν καθηγητής πρώτης βαθμιδας από τις αρχές της δεκαετίας του '80 και ο τελευταίος της Έδρας του, πριν ο νόμος για τις καθηγητικές έδρες στα πανεπιστήμια αλλάξει. "Κράτησε", μάλιστα, την έδρα του "πατριάρχη" της Νομικής Σχολής και μιας απο τις πιο ακτινοβόλες φυσιογνωμίες που πέρασαν από τα αμφιθέατρα της: του Βασίλειου Oικονομίδη. "Έχω μόλις ένα χρόνο που συνταξιοδοτήθηκα" λέει ο ίδιος, "έχω επίγνωση του ότι οι παλιοί πρέπει να φεύγουν. Oι καινούργιοι θέλουν να ανοίξουν τα φτερά τους και δεν πρέπει να τους επηρεάζουν οι παλιοί που, φυσικά, ξέρουν πώς να κερδίσουν την παράσταση με τη γνώση και την εμπειρία τους. Φρόντισα όμως να αποχωρήσω έχοντας αφήσει πίσω μου ένα καλό φυτώριο. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής μου αλλά και της μετέπειτα ακαδημαϊκής μου καριέρας έχω γνωρίσει και νοιώθω ευγνώμων γι' αυτό, μεγάλες προσωπικότητες. Ηθικές μορφές. Επιστημονικές κορυφές που με φώτισαν και ήσαν για μένα υπόδειγμα. O Λιτζερόπουλος, ο Χωραφάς, ο Τσιριντάνης, ο Μαριδάκης, ο Mπαλής, ο Τριανταφυλλόπουλος". Αμφιθέατρο του ιστορικού Μεγάρου Θεωρητικών Επιστημών
Αμφιθέατρο του ιστορικού
Μεγάρου Θεωρητικών Επιστημών
Ρωτήσαμε τον κ. Μπέη τι του λείπει από την περίοδο που έμπαινε στα κατάμεστα αμφιθέατρα και απάντησε με τον ίδιο γλυκό τρόπο: "μου λείπει η συνεχής ευγνωμοσύνη που ένιωθα απέναντι στους φοιτητές μου, καθώς στα βλέμματα τους ένιωθα την ενθάρρυνση για να τους κανω το μάθημα. Υπήρχε μια συγκινησιακή σχέση την οποία ανταπέδιδα με ανυπόκριτη ευγνωμοσύνη. Η επιστημονική ενασχόληση όμως δεν μου λείπει. Κι αυτό γιατί είχα την τραυματική εμπειρία να παρακολουθήσω τον πατέρα μου, ο οποίος έζησε 25 χρόνια μετά την συνταξιοδότηση του, και δεν είχε προετοιμαστεί γι' αυτό. Γι' αυτό τα χρόνια που έζησε τότε ήταν μίζερα. Έτσι, εγώ αποφάσισα να κάνω, τώρα που πήρα σύνταξη, αυτό που πάντα μου έλειπε. Μια διακλαδική και διεπιστημονική 'κουβέντα' με συναδέλφους μου άλλων γνωστικών αντικειμένων, με τους οποίους οργανώνονουμε κάθε Τετάρτη βράδυ φιλοσοφικό συμπόσιο στο σπίτι μου. Και κάθε Παρασκευή βράδυ, έχω ελεύθερο σεμινάριο πολιτικής δικονομίας σε φοιτητές. Έτσι, τώρα, μάλλον έχω περισσότερο δουλειά από πριν..."

Αρχή της σελίδας