ΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ ΤΟΥ ΕΚΠΑ

ΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ ΤΟΥ ΕΚΠΑ

Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #99
Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #62
Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #50
Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #49
Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #48
Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #47
Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #46
Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #45
Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #44
Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #43
Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #42
Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #41
Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #40
Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #39

Τα μουσεία του ΕΚΠΑ #39

1/2/2004
Κείμενο: Β. Ιωαννίδη
Μορφή εύκολης εκτύπωσης

Τα μουσεία του ΕΚΠΑ


Tο Eγκληματολογικό Mουσείο του Πανεπιστημίου Aθηνών

Μια νέα στήλη εγκαινιάζουμε σήμερα με θέμα την παρουσίαση των Μουσείων τού Πανεπιστημίου μας. Η αναγκαιότητά της πηγάζει από το γεγονός τής ύπαρξης αρκετών μουσείων, που ενδεχομένως να μην τα γνωρίζουμε και σίγουρα τα ευρήματά τους παρουσιάζουν ενδιαφέρον από επιστημονικής, μορφωτικής, παιδευτικής και ερευνητικής άποψης, καλύπτοντας ευρύτατα διαφορετικά πεδία επιστημονικών αντικειμένων.
Αρχή κάνουμε με ένα Μουσείο, σχεδόν άγνωστο και κλειστό στο ευρύ κοινό λόγω της ιδιαιτερότητάς του, το Εγκληματολογικό Μουσείο.
Σκοπός τού συγκεκριμένου Mουσείου είναι η καταγραφή τής πολύχρονης ιστορίας τού εγκλήματος στον ελληνικό χώρο, μέσα από τη συλλογή διαφόρων πειστηρίων, που έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί για την άσκηση βίας και τα οποία όχι μόνο σκιαγραφούν μία συγκεκριμένη εγκληματική πράξη, αλλά προσδιορίζουν πολλές φορές και την προσωπικότητα του δράστη.
Παρακαλέσαμε τον τ. Αντιπρύτανη καθηγητή κ. Αντ. Κουτσελίνη, ο οποίος είναι η ψυχή του Μουσείου και ο άνθρωπος που έδωσε και συνεχίζει να δίνει σειρά μαχών, με αδιαμφισβήτητη προσφορά, για την ύπαρξη, τη λειτουργία και τον εμπλουτισμό τού Εγκληματολογικού Μουσείου, να το παρουσιάσει.

Η παρουσίαση των Μουσείων του Πανεπιστημίου μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας μας «Το Καποδιστριακό» ήταν πιστεύω επιβεβλημένη, μολονότι πιστεύω ότι η έκδοση μιας μονογραφίας (όπως π.χ. το Πανόραμα) που να περιλαμβάνει όλα τα Μουσεία του Πανεπιστημίου με εκτενή ανάλυση της Ιστορίας τους, του περιεχομένου τους και κυρίως της εκπαιδευτικής και ερευνητικής αξίας τους θα ήταν ίσως περισσότερο χρήσιμη από πάσης πλευράς.
Για την παρουσίαση του Εγκληματολογικού Μουσείου, ενσωματωμένου από τη δημιουργία του ακόμη στο Πανεπιστημιακό Εργαστήριο της Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας, ήμουνα –και εξακολουθώ να είμαι– εξαιρετικά διστακτικός και τούτο διότι τα εκθέματά του στερούμενα κάποιας αρχαιολογικής αξίας, βασική και χαρακτηριστική ιδιότητα κάθε Μουσείου, μπορεί εύκολα να

Ηλεκτροπληξία. Πτωματικός σπασμός - Ξηρά μουμιοποίηση
παρεξηγηθούν και να μετατρέψουν τον ανυποψίαστο επισκέπτη σε ένα απλό θεατή μιας σειράς πειστηρίων εγκληματικών πράξεων που έξω από τον καθαρά,αλλά αμφιλεγόμενο μουσειακό τους χαρακτήρα, είναι εξαιρετικά χρήσιμα μόνον για ειδικούς επιστήμονες, όπως γιατρούς, αστυνομικούς, νομικούς που μπορεί να διακρίνουν μέσα από τα εκθέματα αυτά κάτι από την ιστορία του εγκλήματος και κυρίως να προβληματισθούν για την ψυχολογία και την προσωπικότητα του άγνωστου δράστη.

Το Μουσείο άρχισε να συγκροτείται το 1933 και οφείλει τη δημιουργία του στον αείμνηστο Καθηγητή της Ιατροδικαστικής Ι. Γεωργιάδη, που δίκαια θεωρείται ο θεμελιωτής της Επιστήμης αυτής στη χώρα μας. Κράτησε τη διεύθυνση του Εργαστηρίου σχεδόν σαράντα χρόνια και μέσα σ' αυτά, μαζί με την οργάνωση του Πανεπιστημιακού Εργαστηρίου, άρχισε και τη συγκρότηση του Μουσείου που συνεχίσθηκε και από τους διαδόχους του αείμνηστους Κάτσα, Ηλιάκη και Αγιουτάντη. Πίστευαν όλοι για το Μουσείο ότι τα πειστήρια ενός εγκλήματος απεικονίζουν συνήθως, πιστά σκιαγραφούν, τη συγκεκριμένη εγκληματική πράξη αλλά και την προσωπικότητα του εγκληματία. Σωστά υποστηρίζεται άλλωστε, από Αμερικανούς κυρίως συγγραφείς, ότι η εξιχνίαση ενός εγκλήματος στηρίζεται σε μεγάλο ποσοστό στην αυτοψία του χώρου και στη συστηματική μελέτη των πειστηρίων. Συχνά, οι πληροφορίες που συλλέγονται και από τις δύο αυτές σπουδές, βοηθούν κατά τρόπο καθοριστικό την επιστημονική δίωξη του εγκλήματος και την ταυτοποίηση του αγνώστου δράστη.

Το υλικό του Μουσείου φυλαγόταν τότε σε δύο αίθουσες του Εργαστηρίου της Ιατροδικαστικής, στο παλαιό κτήριο, στη διασταύρωση των οδών Μασσαλίας και Ακαδημίας. Δεν πήρε ποτέ κανονική μουσειακή διάταξη κι αυτό γιατί υπήρχε πάντοτε το πρόβλημα του χώρου, πρόβλημα που συνεχίζεται ατυχώς μέχρι σήμερα.

Αλλά η απίθανη περιπέτεια του Μουσείου αρχίζει ουσιαστικά από τα μέσα του 1974, όταν αποφασίσθηκε η μεταφορά του στο νεόδμητο κτήριο της Ιατροδικαστικής στο Γουδή, χωρίς ουδεμία μέριμνα να έχει ληφθεί για τη διάσωση των εκθεμάτων και το χώρο της νέας του τοποθέτησης.

Δεν έχουν νόημα οι επί μέρους λεπτομέρειες στη σύντομη αυτή παρουσίαση. Θα παρουσιασθούν άλλωστε σύντομα σε άλλη έκδοση. Αλλά είναι και τελείως αδύνατο για το συντάκτη αυτών των γραμμών να αποφύγει στην ανάμνησή τους όλη τη φόρτιση της εποχής εκείνης, το άγχος, τη συγκίνηση και συχνά την αγανάκτηση που ένοιωθε καθώς προσπαθούσε μέσα από τα ερείπια πλέον να περισώσει ό,τι μπορούσε.

Το Μουσείο σήμερα έχει βρεί ένα μικρό χώρο μέσα στο εργαστήριο και γίνεται προσπάθεια ενημερώσεως και καταγραφής του υλικού. Παραμένει όμως κλειστό για το ευρύ κοινό. Κατά καιρούς εμφανίζονται πολλοί που προσπαθούν με διάφορες πιέσεις να το επισκεφθούν. Στις περιπτώσεις που υποχώρησα μετάνιωσα. Στις εφημερίδες είδα γραμμένα τα πιο απίθανα πράγματα με τίτλους που θύμιζαν γκραν-γκινιόλ. «O Δράκουλας στη μέση της Αθήνας» «Παρασκευή και 13 στο Γουδή». «O δρόμος με τις λεύκες στα εργαστήρια του Γουδή» κ.λπ.
Πόσο δίκαιο είχαν οι αείμνηστοι δάσκαλοί μου. Το εγκληματολογικό Μουσείο είναι κάτι σαν εκπαιδευτήριο γι αυτούς που πραγματικά μπορούν να ξεχωρίσουν την πραγματική επιστημονική αξία ενός εκθέματος από το να χρησιμοποιηθεί για ένα φθηνό εντυπωσιασμό.


Αρχή των Ειδήσεων

Αρχή της σελίδας