ΣΥΝΕΔΡΙΑ - ΣΥΜΠΟΣΙΑ - ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΣΥΝΕΔΡΙΑ - ΣΥΜΠΟΣΙΑ - ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #168
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #167
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #165
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #163
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #161
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #160
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #159
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #157
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #155
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #154
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #152
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #150
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #149
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #147
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #146
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #145
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #143
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #141
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #140
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #139
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #137
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #135
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #134
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #133
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #132
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #128
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #124
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #122
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #120
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #118
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #116
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #115
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #113
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #112
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #110
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #109
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #108
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #107
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #105
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #104
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #102
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #101
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #100
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #99
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #97
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #96
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #95
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #94
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #93
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #92
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #91
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #90
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #88
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #87
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #86
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #84
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #83
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #82
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #81
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #80
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #79
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #78
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #77
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #76
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #75
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #74
Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις - #73
Συμπόσια - Συνέδρια #72

Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις #102

1/3/2007
Κείμενο: Συντακτική Ομάδα
Μορφή εύκολης εκτύπωσης

Συνέδρια - Συμπόσια - Εκδηλώσεις

Το Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας στον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ι. Ιωαννίδη

Πραγματοποιήθηκε για δέκατη έκτη χρονιά στην Αίθουσα της Παλαιάς Βουλής από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια η απονομή του Βραβείου Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας στη μνήμη των Βασίλη Ξανθόπουλου-Στέφανου Πνευματικού. Το βραβείο απονεμήθηκε στον καθηγητή Πληροφορικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωάννη Ιωαννίδη. Ο Βασίλης Ξανθόπουλος και ο Στέφανος Πνευματικός υπήρξαν λαμπροί και με διεθνή αναγνώριση ερευνητές του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (Ι.Τ.Ε.) καθώς και εξαίρετοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Το Ι.Τ.Ε. προσπαθώντας να αποτίσει έναν ελάχιστο φόρο τιμής στο εκπαιδευτικό και διδακτικό τους έργο αλλά και να διατηρήσει μέσα στο χρόνο άσβεστη τη μνήμη των αδικοχαμένων αυτών επιστημόνων θεσμοθέτησε ένα ετήσιο Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας που απονέμεται σε μέλος της Ακαδημαϊκής Κοινότητας. Η έννοια της Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας δεν περιορίζεται μόνο στην ικανότητα σαφούς και ενδιαφέρουσας διδασκαλίας από την έδρα, αλλά εμπεριέχει όλες εκείνες τις δραστηριότητες που ανοίγουν επιστημονικούς δρόμους στο φοιτητή, τον εμπνέουν και τον καθιστούν κοινωνό του επιστημονικού ήθους και της ανιδιοτελούς αναζήτησης της αλήθειας. Η επιλογή του βραβευόμενου γίνεται κάθε χρόνο από μια Επιτροπή διακεκριμένων Καθηγητών, που προέρχονται από όλες τις κύριες γνωστικές περιοχές της Επιστήμης και από όλα σχεδόν τα A.E.I, της χώρας. Ο κάθε βραβευόμενος, μετά την επιλογή του, γίνεται αυτόματα και μέλος της Επιτροπής. Πρόεδρος της Επιτροπής ήταν μέχρι το θάνατό του ο Μανόλης Ανδρόνικος.

Οι βραβευμένοι από το Πανεπιστήμιο Αθηνών
Το 1993, τρίτο έτος απονομής του βραβείου, η Επιτροπή το απένειμε στον ομότιμο καθηγητή της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Κωνσταντίνο Γαρδίκα, για την εν γένει εκπαιδευτική προσφορά του, που περιλαμβάνει «διδασκαλία σε πυκνά ακροατήρια, παροχή ιατρικής παιδείας, σημαντικότατο συγγραφικό έργο, πρωτοπόρο συμβολή στις μεταπτυχιακές σπουδές, και στήριξη του ερευνητικού έργου νέων επιστημόνων».
Το 1995, η Επιτροπή απένειμε το βραβείο στον ομότιμο καθηγητή της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Ανδρέα Γαζή «για το σύνολο του εκπαιδευτικού του έργου που διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τη νομική σκέψη και πρακτική στη χώρα μας».
Το 1996, το βραβείο απενεμήθη στον καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, και σήμερα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Παναγιώτη Ν. Σουκάκο «διότι με το ευρύτερο διδακτικό και άλλο έργο του ανοίγει επιστημονικούς δρόμους στο φοιτητή και προβάλλει ένα θετικό πρότυπο προσφοράς και δημιουργίας».
Το 1999, ένατο έτος του θεσμού, το βραβείο απενεμήθη στον καθηγητή της Βιολογικής Χημείας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Κωνσταντίνο Ε. Σέκερη για «την υψηλή ικανότητά του για μεταλαμπάδευση της γνώσης, την εκτενή συμβολή του στη μεταπτυχιακή εκπαίδευση στη χώρα μας, την απλούστευση στην παρουσίαση δύσκολων εννοιών και την εποικοδομητική επικοινωνία του με το ακροατήριο».
Το 2000, δέκατο έτος του θεσμού, η Επιτροπή απένειμε το βραβείο στον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών του Τμήματος Μαθηματικών κ. Βασίλειο Α. Δουγαλή διότι είναι «άριστος δάσκαλος που εμπνέει τους φοιτητές με την ενδιαφέρουσα διδασκαλία του, τους καθιστά κοινωνούς της ουσίας των εννοιών, είναι ένας Πανεπιστημιακός δάσκαλος με ήθος».
Το 2002, δωδέκατο έτος του θεσμού, το βραβείο απενεμήθη στον καθηγητή του Τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Θεόδωρο Μουντοκαλάκη διότι «με την πολυσχιδή δραστηριότητά του, τις εμπεριστατωμένες γνώσεις του και πρωτίστως με το ήθος του, όχι μόνο διακονεί την ιατρική επιστήμη αλλά αντιπροσωπεύει επάξια και το σπάνιο εκείνο είδος των επιστημόνων-διδασκάλων, που έχουν ανάγκη κυρίως σήμερα οι κοινωνίες μας».
Το 2005, δέκατο πέμπτο έτος του θεσμού το βραβείο απενεμήθη στον καθηγητή Παθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Χαράλαμπο Μουτσόπουλο για «την εξαίρετη ακαδημαϊκή διδασκαλία του, τη γεμάτη διανοητική ένταση και πρωτοτυπία και για τις ρηξικέλευθες απόψεις του για την ιατρική εκπαίδευση και έρευνα».
Για το 2006, δέκατο έκτο έτος του θεσμού το βραβείο απονεμήθηκε στον καθηγητή Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωάννη Ιωαννίδη γιατί «είναι ενθουσιώδης, επιδεικνύοντας πάθος για τα θέματα ενασχόλησής του, είναι ανοικτός και ενθαρρυντικός για τις ιδέες των σπουδαστών, αφιερώνει χρόνο σ' αυτούς αλλά συνάμα είναι απαιτητικός και θέτει υψηλά πρότυπα τόσο για τους φοιτητές όσο και γενικότερα για το ακαδημαϊκό περιβάλλον». Η τελετή απονομής του Βραβείου πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα της Παλαιάς Βουλής. Ο καθηγητής κ. Ιωάννης Ιωαννίδης κατά την ομιλία του ανέπτυξε το θέμα: «Παιδεία και Εκπαίδευση στην Κοινωνία της Πληροφορίας».


Αρχή των Ειδήσεων

«Οι δρόμοι του Οδυσσέα. Για μια κριτική της βίας»

Στιγμιότυπο από παράστασηΣτο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Προγράμματος «Κουλτούρα 2000» το οποίο στοχεύει στη δημιουργία πολυεθνικών και πολυγλωσσικών θεατρικών παραστάσεων με ερευνητικό χαρακτήρα και τη διεξαγωγή επιστημονικών συναντήσεων πάνω στο συγκεκριμένο κάθε φορά θέμα, το Εργαστήριο Τέχνης και Λόγου του Π.Τ.Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Αθηνών συμμετείχε ως συνδιοργανωτής για δεύτερη συνεχή χρονιά.
Κατά το περασμένο ακαδημαϊκό έτος 2005-2006, παρουσιάσθηκε στην Αθήνα, τη Λευκωσία, τη Μάλτα και το Λέτσε η παράσταση «Τα δώρα του πολέμου» στηριζόμενη στις Τρωάδες του Ευριπίδη με πολυεθνικό θίασο από την Ιταλία, την Ελλάδα την Τουρκία και την Κύπρο αντίστοιχα που συμμετείχαν στην κοινή δραστηριότητα.
Το πρόγραμμα συνεχίζεται κατά το παρόν ακαδημαϊκό έτος 2006-2007, επικεντρωμένο γύρω από το πρόσωπο και τις περιπέτειες του Οδυσσέα, όπως αυτά δίνονται στην ομηρική Οδύσσεια, αλλά και στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζαίημς Τζόυς.
Οργανωτικός φορέας του Προγράμματος είναι το Πανεπιστήμιο του Λέτσε και ο θίασος «Astragali» της ίδιας πόλης με σκηνοθέτη και καλλιτεχνικό διευθυντή το μέλος Δ.Ε.Π. του οικείου Πανεπιστημίου Fabio Tolledi, ενώ η ελληνική συμμετοχή εκπροσωπείται από το Εργαστήριο Τέχνης και Λόγου του Π.Τ.Δ.Ε., τον διευθυντή του, καθηγητή κ. Θ. Γραμματά, μεταπτυχιακούς φοιτητές της κατεύθυνσης «Θέατρο και Εκπαίδευση» και προπτυχιακούς φοιτητές της θεατρικής ομάδας του Τμήματος.
Ο τίτλος του προγράμματος και αντίστοιχα της θεατρικής παράστασης στην οποία αυτό οδηγεί είναι: «Οι δρόμοι του Οδυσσέα. Για μια κριτική της βίας». Στόχο του έχει να καταδείξει τις αντιπαλότητες, να κατανοήσει τις αντιθέσεις, αλλά ταυτόχρονα και να αναδείξει τα κοινά ενοποιητικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους λαούς και τους πολιτισμούς της λεκάνης της Μεσογείου, μέσα από την καλλιτεχνική έκφραση και τη θεατρική δημιουργία. Γιατί η Μεσόγειος δεν αποτελεί μόνο πεδίο σύγκρουσης αλλά και επικοινωνίας με τον εθνο-φυλετικά και πολιτισμικά «άλλο». Τέτοιοι αγώνες και αντιπαλότητα, τέτοια βία και σύγκρουση, αποτελούντα κατεξοχήν εγγεγραμμένα στοιχεία στο «μύθο του Οδυσσέα» όπως αυτός εκφράζεται μέσα από τις περιπέτειες και τις περιπλανήσεις του στη θάλασσα της Μεσογείου.
Ταυτόχρονα όμως, το ταξίδι αυτό, είναι ταξίδι γνώσης και εμπειρίας και ο ήρωας από μηχανή του πολέμου, αναδεικνύεται σε φορέα γνώσης και εισβολέα στο άγνωστο. Η εμπειρία του Οδυσσέα καταδεικνύει το θρίαμβο αλλά και την ήττα της λογικής, αφού σηματοδοτεί την ανάπτυξη της δυτικής σκέψης, αλλά και τα όριά της, ταυτόσημα με τη γενεσιουργό αιτία της: το λόγο. Το πρόγραμμα διά μέσου του προσώπου του Οδυσσέα επιχειρεί να προτείνει μια εναλλακτική άποψη από αυτή που έχουμε γι' αυτόν, να αναιρέσει τη βία με την οποία συνήθως έχει ταυτιστεί ο ήρωας και να αμφισβητήσει την αποδοχή του πολέμου ως συνθήκη σχεδόν «φυσική» για τον άνθρωπο. Προσπαθεί να βρει μια διαφορετική εναλλακτική πρόταση που να προωθεί μια πρακτική ειρήνης ανάμεσα στους λαούς και τις γεωγραφικές περιοχές της Μεσογείου που άμεσα ή έμμεσα συνδέονται με τα ταξίδια και τις περιπέτειες του Οδυσσέα. Αυτή η διαδρομή επαναλαμβάνεται με καλλιτεχνικές και θεατρικές παρεμβάσεις (εργαστήρια και παραστάσεις), που διεξάγονται σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές-χώρες και αντιμετωπίζουν τη Μεσόγειο ως ιδανικό αλλά και πραγματικό χώρο των περιπετειών αυτού του νέου / αντεστραμμένου ειδώλου του Οδυσσέα.
Ένα πρώτο επίπεδο υλοποίησης του προγράμματος έγινε ήδη στο Λέτσε με τη συμμετοχή νέων ηθοποιών από την Αλβανία. Το δεύτερο στάδιο εξελίχθηκε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Ζάκυνθο όπου ο βασικός ιταλικός θίασος των «Astragali» δούλεψε εντατικά για μια εβδομάδα με ομάδα πέντε φοιτητών από τη θεατρική ομάδα «Πλους» του Π.Τ.Δ.Ε. πάνω στα επεισόδια του «Πολύφημου» και της «Κίρκης», που αποδόθηκαν σκηνικά το βράδυ της 13ης Ιανουαρίου σε συνδυασμό με κείμενα από τον Οδυσσέα του Τζ. Τζόυς.
Το πρόγραμμα συνεχίσθηκε στη Λευκωσία με τη συμμετοχή Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων ηθοποιών και στις 9 και 10 Φεβρουαρίου δόθηκαν τα επεισόδια «Σειρήνες» και «Καλυψώ». Ολοκληρωμένη η παράσταση δόθηκε στο Λέτσε τη νύχτα 3 με 4 Μαρτίου.


Αρχή των Ειδήσεων

Εκδήλωση μνήμης για τα γεγονότα της Νομικής Σχολής την 21η Φεβρουαρίου 1973

«Η προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας δεν είναι μόνο συνταγματική διάταξη.
Πριν από αυτήν ήταν, στο κοινωνικοπολιτικό πεδίο, διεκδίκηση?
ύστερα από αυτήν είναι κατάκτηση.
Και δεν θα λειτουργήσει στο μέτρο ιδίως που οι διδάσκοντες και οι διδασκόμενοι στα A.E.I,
θα έχουν τη θέληση και τη δύναμη να την περιφρουρήσουν και να την αξιοποιήσουν.»
Αριστόβουλος Μάνεσης, 1975

Στις 21 Φεβρουαρίου 1973, 4.000 φοιτητές καταλαμβάνουν το κτήριο της Νομικής Αθηνών επί των οδών Σόλωνος, Σίνα και Μασσαλίας (φωτογραφία-ντοκουμέντο από το Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών)Στις 21 Φεβρουαρίου 1973, 4.000 φοιτητές καταλαμβάνουν το κτήριο της Νομικής Αθηνών επί των οδών Σόλωνος, Σίνα και Μασσαλίας. Από την ταράτσα του κτηρίου καλούν το λαό της Αθήνας να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους για δημοκρατικές ελευθερίες και απαγγέλλουν τον όρκο: «Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στ' όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση:
α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών,
β) του πανεπιστημιακού ασύλου,
γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων. Επρόκειτο για μια ανοιχτή πρόκληση προς το καθεστώς της δικτατορίας, για την πρώτη, ουσιαστικά, δυναμική απάντηση του φοιτητικού κινήματος στη δικτατορία.

Η κατάληψη της Νομικής αποτέλεσε ορόσημο, την κρισιμότερη ίσως καμπή για το φοιτητικό κίνημα που, μετά τα γεγονότα της Νομικής, μαζικοποιήθηκε με πολύ γοργούς ρυθμούς και οδήγησε στα γεγονότα του Νοέμβρη στο Πολυτεχνείο.

Η κατάληψη αυτή έληξε ειρηνικά μετά από 32 περίπου ώρες, το βράδυ της επόμενης μέρας, στέλνοντας μήνυμα αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης σε όλους τους Έλληνες. Στην εκδήλωση προς τιμήν των φοιτητών εκείνων που προχώρησαν στην κατάληψη της Νομικής Σχολής το 1973, εκδήλωση η οποία έλαβε χώρα στο νέο κτήριο Θεωρητικών Επιστημών της οδού Μασσαλίας οι ομιλητές έκαναν παραλληλισμούς των δυο φοιτητικών κινημάτων, του κινήματος του 1973 και του σημερινού, και, κυρίως, μοιράστηκαν μαζί μας τις προσωπικές τους σκέψεις και βιώματα από τη μέρα εκείνη.

Στον αρχικό χαιρετισμό που απηύθυνε ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Δ.Ε.Π. της Νομικής Επ. καθηγητής κ. Σταύρος Μουδόπουλος χαρακτήρισε τον αγώνα ενάντια στην εξουσία ως μια μάχη ενάντια στη λήθη και υπογράμμισε την αξία του δικαιώματος συνδικαλιστικής ελευθερίας και τον ακαδημαϊκό και δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων, όπως αυτά κατοχυρώθηκαν στο Σύνταγμα του 1975. Το δικαίωμα της συλλογικής διαπραγμάτευσης είναι αυτό, τόνισε, που καταπατείται σήμερα με τις προσπάθειες για «εύκολη» αναθεώρηση του Συντάγματος, για την καθιέρωση αγοραίων αρχών λειτουργίας των ανωτάτων ιδρυμάτων και για καταστρατήγηση του ακαδημαϊκού και δημόσιου παιδευτικού χαρακτήρα τους.

Στη συνέχεια, ο ομότιμος καθηγητής της Νομικής κ. Γ.-Α. Μαγκάκης δικαίωσε με τη σειρά του το σημερινό αγώνα των φοιτητών ενάντια στην υπονόμευση της δημόσιας παιδείας, στην ανατροπή των ιστορικών του κτήσεων, ενάντια σε μια πολιτική η οποία αγνοεί επιδεικτικά το θεσμό της ακαδημαϊκής έρευνας και την οικονομική ενίσχυση της παιδείας. Μίλησε για μια αγαθή σύμπτωση της επετείου με τις σημερινές κινητοποιήσεις, καθώς σε κρίσιμες περιόδους κρίνεται αναγκαία η γνώση της ιστορίας και των βαθύτερων συνειρμών της γιατί έτσι μόνο αποκτούμε την απαραίτητη αυτογνωσία και μπορούμε να στηρίξουμε αγωνιστικά τις δράσεις μας.

Ο κ. Μαγκάκης έκανε μια ιστορική αναδρομή στις διάφορες μορφές αντιστασιακής πορείας μέχρι την κορύφωσή της στην κατάληψη της Νομικής, και αργότερα, του Πολυτεχνείου. Η κατάληψη της Νομικής τον Φλεβάρη του 1973, υποστήριξε ο ομότιμος καθηγητής, ήταν αποτέλεσμα της κλιμάκωσης μιας εμπνευσμένης και επίμονης αγωνιστικής διαδικασίας, η οποία ξεκίνησε από την πρώτη μέρα της δικτατορίας. Αφετηρία του αγώνα ήταν το αίσθημα έσχατης ταπείνωσης που ένιωθε ο λαός, αίσθημα που σταδιακά τον οδήγησε στην ανάπτυξη διαφόρων μορφών αντίστασης ενάντια στο δυνάστη του.

Αρχικά η λαϊκή δυσαρέσκεια εκφράστηκε με μεμονωμένες αποδοκιμασίες και δηλώσεις, κύματα εξόδων από τη χώρα και ανάπτυξη αντιστασιακών ομάδων στο εξωτερικό και με τη συσπείρωση αποφασιστικών ανθρώπων σε ομάδες αντίστασης. Οι πρώτες αυτές αντιστασιακές ομάδες κυκλοφόρησαν κρυφά εμπρηστικές για το καθεστώς προκηρύξεις, έγραψαν παντού συνθήματα και διοχέτευαν πληροφορίες για την πραγματική κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας στον ξένο τύπο. Αποτέλεσμα των οράσεων αυτών ήταν η ενημέρωση της διεθνούς αλλά και της εγχώριας κοινής γνώμης για τη δυσαρέσκεια που ένιωθε ο λαός και η συσπείρωσή της.

Στη συνέχεια, έναν περίπου χρόνο μετά, αντιστασιακές ομάδες αναπτύσσουν δυναμικότερη μορφή αγώνα, με βόμβες κυρίως, με στόχο να περάσουν το μήνυμα της βούλησης και δυνατότητας κλιμάκωσης του αγώνα. Οι μέθοδοι καταστολής (βασανιστήρια, εξορίες, εκτελέσεις) που υιοθετήθηκαν έδειξαν το πραγματικό πρόσωπο του φασιστικού αυτού καθεστώτος. Σύντομα, η θύελλα δημόσιων αποδοκιμασιών και αντιδράσεων που ξεσηκώθηκε οδήγησε στην αποπομπή της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τότε, το καθεστώς, σε μια απέλπιδα προσπάθειά του να παραπλανήσει την κοινή γνώμη, προβαίνει στην κατάργηση του μέτρου της προληπτικής λογοκρισίας.

Μετά την ενέργεια αυτή του καθεστώτος, ο Τύπος, πολιτικοί ηγέτες, καλλιτέχνες και διανοούμενοι της εποχής εκφέρονται ανοιχτά κατά του καθεστώτος, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας γενικότερης κοινωνικής αναταραχής, η οποία εκφράστηκε στα χρόνια 1971 -72 με την οργάνωση και αντίσταση των εργαζομένων και την περαιτέρω δραστηριοποίηση του φοιτητικού κινήματος. Νέα μέθοδος αγώνα: η διεκδίκηση συνδικαλιστικών αιτημάτων και ελευθεριών. Οι φοιτητές ζητούν εκλογές και όταν το αίτημα τους απορρίπτεται προβαίνουν σε μια πρώτη κατάληψη της Νομικής Σχολής. Τη σκυτάλη παίρνουν, τώρα, και οι Ένοπλες Δυνάμεις, κλονίζοντας το κίνημα στη βάση του.

Τότε, το καθεστώς αναδιπλώνεται πολιτικά και υιοθετεί ένα θεσμικό ψέμα: το στόχο της δήθεν φιλελευθεροποίησης και την κατασκευή της πολιτικής κυβέρνησης Μαρκεζίνη. Ο λαός εξεγείρεται και τότε έχουμε τα πολιτικά κατορθώματα της κατάληψης της Νομικής Σχολής και του Πολυτεχνείου.

Τα διδάγματα που αντλούμε από αυτή την αντιστασιακή προσπάθεια, κατέληξε ο κ. Μαγκάκης, είναι η σημασία της εθνικής ενότητας για την διεκδίκηση δημοκρατικών διαδικασιών και η πρωτοβουλία του λαού, ο οποίος πρωταγωνιστούσε στις δύσκολες στιγμές υπαγορεύοντας τις εξελίξεις.

Στη συνέχεια, το λόγο πήρε ο καθηγητής της Νομικής κ. Ι. Δρόσος, ο οποίος μίλησε για την προσωπική του εμπειρία ως φοιτητής Νομικής τότε. Την εποχή εκείνη, φθινόπωρο 1972 με άνοιξη 1973, υπήρχε μια αίσθηση κοινωνικής ανοχής, η εσωτερική αντίσταση ήταν μηδαμινή καθώς ο έντονος ο φόβος στις διαπροσωπικές σχέσεις δεν άφηνε πολλά περιθώρια για οργάνωση των πολιτών ενάντια στο καθεστώς. Οι αντιστασιακές οργανώσεις της εποχής ήταν παράνομες ή φυλακισμένες.

Η λιγοστή πληροφόρηση του λαού προερχόταν από συγκεκριμένες στήλες εφημερίδων και από τα διάφορα παράνομα έντυπα που κυκλοφορούσαν. Το αίτημα για εκλογές και η δημοσίευση του στα ΝΕΑ έφερε αμηχανία αλλά και αντιδράσεις, κυρίως στο εξωτερικό της χώρας. Σιγά σιγά άρχισε να καταρρέει το κλίμα της σιωπής που επικρατούσε και άρχισαν οι πρώτες καταλήψεις.

Ο κ. Δρόσος διαψεύδει την άποψη ότι οι καταλήψεις αυτές ήταν αυθόρμητες αντιδράσεις του λαού. Αντιθέτως, τονίζει, προηγήθηκε συνεννόηση και οι φοιτητές ενημερώνονταν τηλεφωνικά για τις καταλήψεις.

Η πρώτη κατάληψη της Νομικής έληξε μετά από διαπραγματεύσεις των φοιτητών με την πρυτανεία της Σχολής, ενώ στη δεύτερη παρενέβη η αστυνομία με αποτέλεσμα τον ξυλοδαρμό και τη σύλληψη πολλών φοιτητών.

Τέλος, ο κ. Δρόσος αναφέρθηκε στο ρόλο της κομμουνιστικής αριστεράς, τονίζοντας ότι ο αντιστασιακός αγώνας χρωστάει πολλά στα κόμματα και τις οργανώσεις της αριστεράς.



Αρχή των Ειδήσεων


Αρχή της σελίδας